Archive for the ‘Columns’ Category

Ik hou wel van een nummertje

mrt 9th, 12 / 1 reactie

De column die u nu leest is mijn 70e column die tevens verschenen is op www.BredaVandaag.nl. Ik schrijf overigens niet voor niets “tevens”, want deze columns zijn ook verschenen op mijn eigen website www.GerHeimans.nl.

Mijn eigen website heeft de subtitel “In 250 woorden”. Die titel gebruik ik omdat al mijn columns uit precies 250 woorden bestaan. 250 woorden, de titel niet meegerekend.

Dus “BredaVandaag” heeft inmiddels, 70 x 250 is, 17.500 woorden van mij op het internet geslingerd. 70 columns met gemiddeld zo’n kleine 300 lezers per column. Elke column is in 78 seconden te lezen.

Het woord “column” levert in WordFeud 15 punten op. Volgens mijn oude mechanische rekenmachine zijn dat gemiddeld 2,5 punten per letter. Ik hou van die rammelbak.

Ik word hitsig als ik 3 getallen op de 57 millimeter brede telstrook zie verschijnen. Ik beroer de 31 knopjes met passie. Het ratelende geluid brengt me haast in een orgastische toestand. De rekenmachine als stimulator voor persoonlijk genot. Ik geil op die 10 cijfertjes. Je kan mij midden in de nacht wakker maken voor een nummertje.

Toch geneer ik me voor deze 5 schaamteloze ontboezemingen in de 5e alinea. Mijn hele gevoelsleven te grabbel voor 300 lezers. Toch hebben die 1486 letters in 8 paragraven een bedoeling; duidelijkheid!

Want laat er geen misverstand over bestaan: ik ben een cijfer-fetisjist!
Ik herhaal: ik ben wél een cijfer-fetisjist!

Waarmee ik maar gezegd wil hebben dat ik niets van doen heb met die club van Geert!

De pijp aan Maarten

mrt 2nd, 12 / 1 reactie

Wat was er weer een hoop commotie deze week. Joan Franka gaat voor Nederland naar het Eurovisie songfestival.

Indiana Joan”, “Tooi tooi tooi”, “We zijn eindelijk weer eens aan WinneToe”. De woordkunstenaars onder u hadden weer inspiratie in overvloed.

Blijkbaar zijn we al weer vergeten dat Joan niet de eerste is die niet bepaald onopvallend het songfestival podium heeft bestegen. Herinneren we ons Linda Wagemakers nog? Twaalf jaar geleden betrad zij in Stockholm het podium in een soort wigwam. Haar dertiende plaats maakte weinig indruk maar “de tent” kennen we nog allemaal.

Of Frizzle Sizzle? Ondanks een optreden op blote voeten, hadden ze in 1986 geen poot om op de staan. Ze bleven steken op plaats veertien. Twintig jaar later probeerde meidengroep Treble het in een onverstaanbaar taaltje met een stel djembés: “Ramaganana”. Ze vertrokken met stille trom, terug naar Nederland.

Maar het maakt niet uit wat of hoe onze inzendingen het doen. We blijven toch wel zeiken en zeuren. Pas als Nederland gewonnen hééft, verstomt het gezeur en hadden we de overwinning allemaal al zien aankomen.

Het Eurovisie songfestival gaat niet meer om een liedje met een truttig dansje. Het Eurovisie songfestival is handjeklap. Zet de jury met de rug naar het podium, laat ze alleen luisteren en maak niet bekend waar de artiest vandaan komt. Alleen zó krijg je een eerlijk oordeel.

En gaat het dan tóch fout, dan reken ík op Joan Franka. Dat zij, namens Nederland, de vredespijp aan Maarten geeft.

Van de prins geen kwaad.

feb 24th, 12 / 5 reacties

Voor jou hoefde het niet zo. Waar anderen zich met bravoure onder “het volk” begaven, stond jij liever in de luwte. Je was wat ingetogen, introvert misschien. Maar werd er een beroep op je gedaan, dan was je van de partij.

Jij was de prins op het witte paard. Met jou zou alles anders worden. Je beschikte over veel ervaring, maar soms heeft iemand méér nodig om volledige tot bloei te komen.

Maar wát als dat niet snel genoeg gebeurt? Als je te veel en te vaak op de achtergrond blijft? Als blijkt dat de prins niet meer wakker is te kussen? Als de roep om daden alsmaar luider wordt? Dan móét je wel eens groot uitpakken en risico’s durven nemen.

Maar is het dan slim om zich met een vertrouweling buiten de gebaande paden te wagen? Moet men zich op een hellend vlak begeven terwijl alle waarschuwingen voor dreigend gevaar van kracht zijn?

Juist dán kun je verwachten dat de grond onder je voeten wegglijdt. Dat je alles en iedereen over je heen zal krijgen. Hoewel je je vaker had laten ondersneeuwen zag het er dit keer wel héél ernstig uit.

Hoelang moeten ze je dán nog kunstmatig in leven houden? Hoelang had men moeten afwachten of je er ooit nog bovenop zou komen? Vechten tegen beter weten in! Soms moet je dan de stekker er uit trekken om verder leed te voorkomen.

Ik had je dit niet gegund Job Cohen, maar misschien is het tóch beter zo.

De tocht der tochten.

feb 17th, 12 / 0 reacties

Ondanks dat we, wat het weer betreft, een wisselvallig weekje achter de rug hebben weet ik het 100% zeker: die tocht der tochten gaat door.

Ik baseer me daarbij op betrouwbare bronnen en ga niet over één nacht ijs. De grafieken van weerman Nico Koevoets zijn er ook duidelijk over: de tocht der tochten wordt aanstaande zondag gehouden.

De landelijke media hadden gegokt op het afgelopen weekend maar zwijgen nu in alle talen. En dat is misschien maar goed ook. Wáár laat je immers die twee miljoen verwachte bezoekers? Natuurlijk, de diverse organisaties hebben hun draaiboeken keurig op orde en de hulpdiensten zijn ook wel wat gewend. Maar twee miljoen, da’s geen kattenpis.

Men maakt zich nog het meeste zorgen om de mensen van buiten de provincie. Het zijn juist díe bezoekers die denken dat het vooral gaat om veel drinken. Heel veel drinken en dan met name de alcoholische versnaperingen met de sneeuwwitte schuimkraag. “Dan blijf je goed warm!”, denken ze.

De ‘locals’ weten wel beter. Zij zullen zeker geen dorst hebben maar om warm te blijven is het juist zaak om constant in beweging te zijn. Draag vooral ook de juiste kleding. Liefst kleding in laagjes en als het even kan in bonte kleuren en met veel versieringen. Vergeet ook een uitbundig hoofddeksel niet. Wie dat in de oren knoopt kan een prachtig weekend tegemoet zien. Het wordt weer genieten als vanouds.

Aanstaande zondag, om 13:30 uur.
Op de Markt van Boemeldonck (Prinsenbeek).

De tocht der tochten.

Neem een voorbeeld aan NS en ProRail

feb 10th, 12 / 1 reactie

Ik schrijf wekelijks over wat mij bezighoudt, daarbij doe ik niet aan roddel en achterklap. Maar vandaag ga ik iets onthullen. Ik kan het niet langer verzwijgen.

Want weet u, sinds woensdag 21 december jongstleden is het WINTER!!!

Ja echt, winter! We hebben er negen maanden op moeten wachten. ‘s Avonds werd het eerder donker, veel bomen waren hun bladeren kwijt, de temperatuur ging naar beneden. Maar toen, ineens, was het winter.

Voor wie dit jaar zijn eerste winter meemaakt: als het koud wordt dames en heren, kan er sneeuw vallen. Sneeuw; gekristalliseerde waterdamp dat ontstaat bij temperaturen van -5 graden Celsius en lager. Ook kan er ijs ontstaan op sloten en plassen, en kan het wegdek glad worden ten gevolge van ijsvorming op het asfalt.

Alle bovengenoemde verschijnselen zijn heel normáál! Dat hóórt bij de winter. Met andere woorden; doe mij een lol en stop er nou eens mee om zo ontzettend paniekerig te doen als we een normale winterse periode zien aankomen. Dat hoort er bij, zoals een rookworst hoort bij zelfgemaakte snert.

Maar weet u wat tegenwoordig óók bij een Hollandse winter hoort? Dat oeverloze gezeik tussen de Nederlandse Spoorwegen en ProRail. Het elkaar de schuld in de schoenen schuiven als de treinen weer eens niet rijden. Het zwartepieten. Het wijzen naar elkaar, om daarmee het eigen stoepje schoon te kunnen vegen.

En daar zou ú nou eens een voorbeeld aan moeten nemen. Aan ProRail en de Nederlandse Spoorwegen.

Veegt u voortaan uw stoepje ook even schoon?