Ger Heimans

Elke schrijver wil dat zijn werk gelezen wordt. Zonder lezers geen voldoening. Maar ik heb niet de illusie dat mijn columns ooit in gebundelde vorm over een toonbank zullen gaan. Toch vraag ik me wel eens af hoe groot de oplage is van een succesvol boek.

Van Kluun’s boek “Komt een vrouw bij de dokter” werden meer dan één miljoen exemplaren verkocht. Van de memoires van George Bush verwacht men anderhalf miljoen exemplaren te gaan slijten. Dat zijn dus best sellers.

Maar welk boek is eigenlijk verschenen in de aller hoogste oplage ter wereld? De Bijbel? De Koran? Wie is de man of vrouw achter dat boek? Die moet wereld beroemd zijn. Nou, nee dus.

Het boek met de hoogste oplage ter wereld komt van de hand van de dyslectische Ingvar Kamprad. Dit jaar gingen er 198 miljoen exemplaren van over de toonbank in 280 winkels, verspreid over 26 landen. Gratis.

Ingvar Kamprad

Ingvar Kamprad, heeft een filosofie. Een filosofie hoe, zo goedkoop mogelijk, te produceren met behoud van kwaliteit. Zo goedkoop mogelijk produceren met oog voor het milieu. Zo goedkoop mogelijk produceren met aandacht en stimuleringsprogramma’s voor de bevolking in de lage lonen landen die produceren. Dit alles in samenwerking met bijvoorbeeld het Wereld Natuurfonds en Unicef.

Ingvar Kamprad, geboren in een boerderij met de naam Elmtaryd. Nabij het Zweedse plaatsje Agunnaryd. Het boek is de catalogus van zijn bedrijf.

De eerste letter van zijn voornaam, zijn achternaam, de boerderij en de geboorteplaats vormen samen de naam van zijn bedrijf:

IKEA

Met het verscheiden van Harry Mulisch blijkt dat niets zo rechtvaardig is als de dood. Zelfs voor een haast bovenmenselijk schrijver is de onsterfelijkheid blijkbaar niet weggelegd.

Mensen veranderen zodra er een overledene te betreuren valt. En dan met name een bekende overledene. In eens heeft iedereen ‘m gekend, was iedereen er mee bevriend, en schreeuwt iedereen van de daken hoe goed de overledene altijd geweest is. Van de doden niets dan goeds.

Neem nou André Hazes. Volkszanger, geboren in de Amsterdamse Pijp. Man van twaalf ambachten en dertien ongelukken die zijn teksten schreef met een rijmwoordenboek. Voorafgaand aan zijn uitvaart werd een soort van “Vrienden van André Life” uitgezonden waar de hele Nederlandse showbizz stond te trappelen om te vertellen hoe goed ze André altijd hadden gevonden. Voorheen had Dré fans, nu wel haast volgelingen.

Of Theo van Gogh. Bij leven een recalcitrant, schofferend en onuitstaanbaar personage. Nu opeens denker pur sang en geweten van de natie die je wel móet bewonderen om niet als burgerlijk bestempeld te worden.

En nu helaas Harry Mulisch. De immer “bescheiden” schrijver die volgens intellectueel Nederland al lang de Nobelprijs voor de literatuur had moeten ontvangen maar voor velen slechts bekend was door die vermaledijde boekenlijst van de middelbare school of van horen zeggen. Ineens heeft iedereen Mulisch altijd zo bewonderd.

De boeken van Mulisch vliegen momenteel de winkel uit. Dat is toch vreemd als iedereen de boekenplank al vol heeft staan met Mulisch. Waarschijnlijk hebben ze zijn boeken helemaal stuk gelezen.