Posts Tagged ‘Respect’

Krabbel / Stuur een kaartje ?

dec 23rd, 11 / 0 reacties

In een tijd dat pijnlijk duidelijk wordt dat priesters alles behalve heilig zijn, zouden we haast vergeten dat onze lieve Heer ook steeds meer menselijke trekjes krijgt. Zo weten wij, en George Clooney, sinds kort dat Hij dol is op koffie: “Volluto my favourite

Inmiddels ben ik er ook zeker van dat onze lieve Heer, zoals zo velen tegenwoordig, geen account meer heeft op Hyves. Anders had ik deze week ongetwijfeld een E-mail ontvangen met als onderwerp “1 vriend is jarig deze week”. Ook miste ik op mijn Hyves pagina de mededeling: “Jezus Christus wordt 2011 op zondag 25 december” [Krabbel] [Stuur een kaartje]. Dus, niets menselijks is Hem vreemd.

De jeugdige lezer vraagt zich wellicht af, hoe ik weet dat Jezus jarig is op 25 december. Laat dat nou, wat een toeval, precies samenvallen met eerste kerstdag. Ik zal het grote geheim onthullen kids: met Kerstmis vieren mensen over de gehele wereld de geboorte van Jezus Christus.

Kerstmis is niet ontstaan om kinderen die niet meer in Sinterklaas geloven, een gelegenheid te bieden om bij hun ouders grote cadeaus te bestellen. Tweede kerstdag is ook niet bedacht omdat de mensen niet naar hun werk konden omdat ze nog te volgevreten waren van de vorige dag.

Maar geloof me, soms twijfel ik ook wel eens. Twijfel, of  Kerstmis niet verzonnen is door PostNL. Zij hebben er wel erg veel belang bij dat wij met zijn allen zo’n slordige 170 miljoen kerstkaarten aan elkaar doen toekomen.

Ik wens u vrolijk kaartfeest.

Meelopers

dec 9th, 11 / 1 reactie

Mijn herinnering aan een voetbalstadion bestaat vooral uit koude voeten en kippenvel. Veel kippenvel. Van de kou wel te verstaan. Maar het kan ook anders.

Dat ondervond de zestigjarige Djee van Suijlekom afgelopen zondag, toen ie door duizenden Feyenoord supporters hartstochtelijk werd toegezongen. Djee, ernstig ziek en fervent Feyenoord supporter, bracht zijn laatste bezoek aan “de Kuip”. Ook de aanwezige PSV supporters deden oprecht mee aan dit indrukwekkende eerbetoon. “You’ll never walk alone” uit duizenden kelen, in een kolkende Kuip. Kippenvel.

Om de één of andere reden hebben voetbalsupporters iets met herdenken. In Breda weet men daar alles van. De in 1989 overleden Andro Knel wordt nog altijd herdacht. Ook hierbij zijn twee clubs, eensgezind van de partij: NAC en Sparta. Dat is nou respect.

Ik herinner me de herdenking van Ferry van Vliet. Doetinchem, 31 mei 2001: voetballers in tranen. Supporters van NAC en De Graafschap, schouder aan schouder en uit volle borst: “You’ll never walk alone”. Kippenvel.

Ook in Utrecht weet men wat respectvol herdenken is. De op 29 november 2005 overleden David Di Tommaso is men nog steeds niet vergeten.

Terwijl Djee in Rotterdam, één van de mooiste momenten van z’n leven meemaakt, vindt er in Utrecht een ware veldslag plaats. Honderden Utrechtse voetbalsupporters bekogelen agenten en politiepaarden met vuurwerk en stenen. De meute is door het dolle heen en de politie voelt zich genoodzaakt om waarschuwingsschoten te lossen.

Met z’n allen tegen een hand vol politie, want you’ll never walk alone, toch?

Kippenvel.

Over mijn lijk.

nov 18th, 11 / 0 reacties

Ik bedenk me wel eens hoe het zou zijn, als mijn tijd van gaan gekomen is. Vroeg of laat is het voor iedereen “de hoogste tijd”. Hoe zal ik herinnerd worden? Zijn er veel belangstellenden tijdens mijn uitvaart?

Ik wil in ieder geval niet dat, na mijn verscheiden, mijn columns gebundeld worden uitgegeven waardoor anderen hun zakken kunnen vullen. Ook geef ik géén toestemming om mijn columns door bekende Nederlanders te laten voordragen voor een betalend publiek. En laat ik níet merken dat een selectie van foto’s uit mijn persoonlijke familiealbum in een belachelijk duur boek over de toonbank gaat. Over mijn lijk.

En tot slot, laat ik daar heel duidelijk over zijn, er komt géén “Ger Heimans – de musical”. Om de dooie dood niet.

Ik wil níet dat Chantal Jansen de rol vertolkt van mijn vrouw. Ik zal er hoogst persoonlijk voor zorgen dat RTL Boulevard u níet wekelijks lastigvalt met berichtjes over wie geauditeerd heeft voor de rol van één van mijn kinderen. En ik wil beslist niet dat Martijn Fischer in mijn huid kruipt.

Het mag duidelijk zijn; ik háát zakkenvullers die een lijk exploiteren. Ik verfoei de mensen die spreken van een waardige en integere productie om daar vervolgens eens fors slaatje uit te slaan.

Mijn zoontje heeft me nooit gevraagd om een vlieger. Mijn columns zij niet geschreven met bloed, zweet en tranen. Maar ik weet, mijn vrouw, zij gelooft in mij.

En wat ben ík blij, dat mijn vrouw geen Rachel heet.

Wat is daarop uw antwoord?

sep 30th, 11 / 4 reacties

Hij is drummer in een metalband; git zwart haar en één gekleurde lok. Metalen kettingen en een oorbelletje. Een jonge hond. Een vreemde eend in de bijt.

Hij is mijn collega; ruim twintig jaar jonger dan ik. Een toppertje. Technisch breed georiënteerd, niet te lui om te werken, klantvriendelijk, behulpzaam en prettig in omgang. Een top gozer waar ik graag mee samenwerk. Drummer in een “tering herrie band” met een immense passie voor muziek. En voor z’n vriendin.

Zijn vriendin is drieëntwintig, net genezen van die verschrikkelijke, onrechtvaardige ziekte. Die ziekte die als een monster tekeer gaat in je lijf, je lichaam sloopt en je geestelijk uitput.

Maar hij was er, tijdens dat eerste herstel. Jong geluk in een appartementje op de veertiende verdieping. Plannen in overvloed. Het komt goed.

En hij was er ook, toen alle ellende voor de tweede keer begon. Hij steunde haar, zo goed hij kon. Samen deelden ze de twijfels, de vragen, de tegenslagen en de hoop. En hij jankte met haar mee, die stoere drummer, en samen overwonnen ze die afschuwelijke ziekte die je je ergste vijand nog niet toewenst.

Het maakte ze sterker. Samen konden ze de hele wereld aan. Wie deze ellende overleeft komt er dubbel zo sterk uit. Ze zagen weer toekomst. Trouwen? Kindertjes?

En dan die dreun.
Die donderslag bij heldere hemel.
Houdt het nou nooit eens op?

Binnenkort binden ze voor de derde keer de strijd aan.

Maar vandaag klinkt hun vervroegde Ja-woord.
Vervroegd, vanwege dat godvergeten K-woord.

De supermarkt bastards

jul 15th, 11 / 8 reacties

Je komt van je werk. Je bent op weg naar huis. Nog even snel naar de supermarkt. Je grist een mandje van de stapel, sprint door het veel te traag openende poortje en BHAM!!!

Daar bots je tegen twee beppende zeventigers die net voorbij de ingang, de laatste roddels van het aanleunwoningcomplex staan uit te wisselen. Grrrr.

Als je ouder wordt en alles gaat niet meer zo vlug, dan ben je blij als je zelfstandig en mobiel door het leven kan gaan. Maar waarom loop je dan om 17:00 uur in de supermarkt terwijl je daar heel de dag de tijd voor hebt? Zit je écht op die hectiek te wachten?

Of wat te denken van zaterdagochtend 10:00 uur? De lokale Jumbo wordt onveilig gemaakt door scootmobiels en rollators. En dan maar hopen dat het rollend materieel in de gangbare looprichting blijft meerijden. Voor je het weet ontstaat er een verkeersinfarct bij de broodafdeling of tref je spookrijders ter hoogte van het zoutarm rookvlees.

Het kan ook anders. Wat te denken van een dal- en spitsuren systeem in de Appie? Compleet met daluur-prijzen, vroeg-shop aanbiedingen en een boodschappeninpakservice aan de kassa.

Als adspirant senior wil ik dit toch eens aankaarten. Nee, dit is geen leeftijdsdiscriminatie. Dit is maatwerk. Aangenamer voor pensionado’s, aangenamer voor het snelle carrièrevolk. Dit onderwerp mag wel eens uit de taboesfeer.

En mocht ik u over twintig jaar, zélf onverhoopt voor de voeten lopen? Vraag dan even of u mag passeren. Ik doe graag een stapje opzij.