Posts Tagged ‘Stil’

11 september

Dinsdag  11 september 2001. Een vliegtuig boort zich in één van de torens van het World Trade Centre in New York. Zeventien minuten later gebeurd het zelfde in de andere toren. Iedereen die deze dag bewust heeft meegemaakt heeft de beelden voor altijd in het geheugen opgeslagen.

De wereld verandert in twee klappen.

Wat achter blijft is een wereld vol wantrouwen en polarisatie. En een “nieuw” begrip dient zich aan: Ground Zero.
Ground Zero. De benaming voor een plek die achter blijft na de inslag van een bom. Een omschrijving die zowel letterlijk als figuurlijk is uit te leggen.

We zijn negen jaar verder;  zaterdag 11 september 2010. Er heeft iets plaats gevonden wat de wereld heeft veranderd. Mijn wereld, maar ook de wereld van mijn partner, haar dochter en onze schoonzoon.

Ground zero ligt niet in een ver land maar op de vierde verdieping van een ziekenhuis, slechts vierendertig kilometer hier vandaan. De bom is nu niet letterlijk ingeslagen maar toch, de impact is enorm.

Op 11 september 2010, om 02:28 uur precies, is Timo Pieter Louis geboren. Een mooi mannetje van bijna acht pond. Met een zacht roze huidje, een prachtig koppie haar en mooi gevormde vingertjes. Dit keer geen polarisatie op 11 september maar eensgezindheid: dit is het mooiste mannetje op aarde.

Timo betekent zoiets als “Ter ere van God”.  Of zijn ouders dat voor ogen hebben gehad  weet ik niet. Maar ik weet wel, dat ook deze beelden voor altijd in mijn geheugen zullen zijn opgeslagen.

Het hek van de Dam

Het is dood stil in Nederland. Dood stil, wil zeggen zó stil dat je er respect mee toont aan de doden die gevallen zijn voor uw en mijn vrijheid, waar ook ter wereld.

Ik ben van ver na de oorlog. Zover ik weet heb ik geen familie die de oorlog niet heeft overleefd. Geen Joden, geen verzetstrijders, geen slachtoffers van bombardementen. Ik ken alleen een paar namen van mensen, uit de verhalen van mijn vader: Paul Windhausen, boswachter Neefs, het drama aan de Vloeiweide en Generaal Maczek. Maar toch ben ik even stil. Stil uit respect.

Respect. Respect in de zin van eerbetoon. Een heel ander soort respect dan het respect van de huidige generatie. Want dat is geen respect. Dat is een eis. Het respect waar ik het over heb ontvang je, of betuig je. Dat is een heel andere vorm van respect dan het respect dat je denkt af te kunnen dwingen. Bijvoorbeeld door  een baseballcap achterstevoren op je hoofd te zetten.

Plots wordt de stilte doorkliefd door een schreeuwende man. Mensen gillen. Paniek. Iedereen rent. Vlucht. De menigte raakt op drift en mensen worden onder de voet gelopen. Hekken vallen om. Het hek is van de Dam.

Zelfs hier, op dit moment is er geen plaats voor twee minuten stilte. Geen plaats voor respect.

Foto: Fotopersbureau Groeneveld / www.pers-fotograaf.eu

Binnen vijf minuten komt een in allerijl afgevoerde dame, geflankeerd door haar zoon en schoondochter, terug op locatie.

De menigte applaudisseert luid.

Respect.