Posts Tagged ‘Vakantie’

Leesboek of Facebook

Uit onderzoek blijkt dat 75% van de vakantiegangers “online” wil zijn. Een groot deel van die andere 25% vindt dat belachelijk.

Wat is er mis, tijdens je vakantie online te kijken wat er in de buurt te doen is? Hoe handig is het, als je op je mobiele telefoon de parkeergarage wél terug vindt waar je auto geparkeerd staat?

Daar is niks mis mee, zeggen ze dan, als je maar niet gaat twitteren en Facebook-en. Daar is alles mis mee: “Social media is zo asociaal”

Het is “not done” dat je via Facebook laat weten, al dan niet voorzien van fotootje, waar je bent. Zit je in de zon, dan hoor je je ogen dicht te doen en verder niets. Behalve slapen dan, dat mag nog net.

20120808-135607.jpg En lezen natuurlijk, want lezen is zo langzamerhand verheven tot de meest heilig activiteit die iedereen overal en altijd mag bezigen. Sleepte men vroeger tien of twintig boeken mee in de sleurhut, tegenwoordig tanken we honderdvijftig boeken op de E-reader en we zijn eens weg.

Lekker aan het strand of op de camping, helemaal wegzakken in een Nicci French. Je afsluiten voor de omgeving met de nieuwste Saskia Noort, Tatiana de Rosnay of Esther Verhoef. Hoezo “sociaal”? “Een boek per dag, heerlijk!”

Inderdaad heerlijk, dat is vakantie. Dingen doen die je leuk vindt, op de plaats die je leuk vindt op het moment dat je leuk vindt met de mensen die je leuk vindt.

Ongeacht wat je ook leest: pocketboek, E-book of Facebook.

Vakantieherinneringen

De zomervakantie nadert met rasse schreden. Ik denk terug aan de tijd dat ik nog “grote” vakantie had. Ging u ook naar de Speelinstuif?

Het moet eind jaren ’60 geweest zijn, wellicht begin jaren ’70. De lagere schooljeugd van Breda leefde zich helemaal uit in de Speelinstuif. Eerst nog in stadsschouwburg Concordia, later verhuisde het hele spektakel naar het veel modernere Turfschip aan het Chasséveld.

Onder de bezielende leiding van Geert Gielen, verzorgden tientallen vrijwilligers, drie weken lang, het vertier voor de Bredase jongeren. Linoleum snijden, figuurzagen, koekjesbakken op een echt gasfornuis, typen op de schrijfmachine en racen op die super lange racebaan. Wat een contrast met de huidige virtuele wereld van Playstation en Nintendo 3DS.

Ik herinner me agent Buurmans waarbij je aan de hand van dia’s, verkeerssituaties moest beoordelen en de volgorde van voorrang moest intoetsen in een kastje met knoppen. Wie alles goed had kreeg een poster van Veilig Verkeer Nederland of zoiets.

En Piet Dekkers. Een lange, magere, ietwat goeiige oude man, met wie je een uurtje mocht vissen in de Wilhelminavijver. Die vijver zat barstens vol vis, maar behoorde toe aan de bejaardenbond. De Speelinstuif was de enige mogelijkheid voor mij om daar te mogen vissen. Voorn en bliek in overvloed.

Soms denk ik “die jongen van de racebaan” te herkennen op het station van Dordrecht. Maar de Speelinstuif is niet meer. Het Turfschip evenmin. Wellicht zijn ook een aantal van bovengenoemde personen ons inmiddels ontvallen. Maar die herinnering blijft. Elke zomervakantie weer.

Rik en ik

Allemachtig wat is het koud. Ik ben helemaal klaar met die wintermaanden. Ik wil nog maar één ding: ik wil naar Villa Felderhof.

Ik zie het helemaal voor me. De aankomst aan de Côte d’Azur. De stevige hand van Rik Felderhof. Die dartelende hond om ons heen. En naast mij, Anita Witzier. Ook zij is te gast in villa Felderhof.

Al gauw zit ik met foto’s en een drankje in de tuin. De zwart/wit foto van mijn ouders. Een kinderfoto: mijn broertje en ik bij prinses Beatrix. Een foto van mijn huidige vrouw en het verhaal hoe ik haar heb leren kennen. En vooral de foto van ons eerste kleinkind. Elke foto met z’n eigen geschiedenis.

Daarna het therapeutisch schilderen. Al pratend klodder ik wat kleur op een doek en signeer het abstract met sierlijke krul.

De volgende dag rijden we met de cabrio naar Saint-Tropez. Anita en ik flaneren over de boulevard en vervolgens gaan we op zoek naar groente en specerijen voor het avondeten.

Die middag dobber ík in het zwembad, en Anita leest een boek op het terras. Niet veel later staan we samen in kokssloof aan de snijplank: de mise en place voor het avondeten.

Bovenstaande scènes royaal gelardeerd met romantische muziek en zonnige vergezichten terwijl Anita en ik genieten van de mediterrane zon.

Ik vrees echter dat het niet zover zal komen. Dromen zijn bedrog. Villa Felderhof wordt wegbezuinigd. Het programma is te duur.

Maandag 27 december a.s. sluit de deur van Villa Felderhof voorgoed.

Eenentwintig blauwe blokjes

Vanaf december zag ik ze in mijn online agenda: eenentwintig aaneengesloten blauwe blokjes. In het eerste blokje stond geschreven ‘vakantie’ en zo ook in elke hokje dat het begin van een week markeerde. Het gele blokje dat de huidige dag aangaf, verschoof elke dag één hokje in de richting van de sliert blauwen.

Inmiddels is het gele blokje de rij met blauwe blokjes gepasseerd. Vanaf nu, zal het gele blokje steeds verder van de blauwe blokjes af komen te staan. Een onomkeerbaar proces.

Voorlopig geen samengesmolten blauwe blokjes meer. Alleen hier en daar een enkele verdwaalde blauwe. Ook geen rode blokjes in de nabije weken. Het eerst komende rode blokje meldt: ‘kerstmis’.

Vanaf vanavond staat de wekker weer ingesteld op 05:15. Morgen val ik weer terug in de sleur van het leven. In het ritme van alle dag. Morgen zie ik de mensen weer die net als ik dromen van een rij met blauwe blokjes. Voor de één binnenkort. Voor de ander pas op de volgende pagina van de agenda.

Ik kan de slaap niet vatten. Met een verhoogde hartslag en een klam gevoel denk ik terug aan de blauwe blokjes die zijn geweest. Hoe ik heb genoten.

Morgenavond zal ik kapot zijn. En ik zal slapen als een roos. Maar morgen zal de sleur me ook weer passen als een pantoffel. En weldra zal ik weer bedenken welke blokjes op de volgende pagina van de agenda blauw mogen worden.

En het gele blokje zal weer naar de blauwe schuiven.


Vakantie

Natuurlijk ga ik deze zomer weer op vakantie. Maar als je er wat langer over nadenkt is het eigenlijk een raar fenomeen: vakantie. Juist in de periode dat het weer in eigen land op z’n best is pakken wij ons boeltje bij elkaar en vertrekken.

Als ik op vakantie ga wil ik het beter hebben dan thuis. Ik wil tijdens mijn vakantie genieten van elke dag. Genieten van elke euro die ik er ingestoken heb. Net als u.

In dat opzicht snap ik eigenlijk niet dat mensen ver weg gaan. Uren in een bloed hete auto in de file of op belachelijke tijden vertrekken vanaf een vliegveld. Is dat genieten?
Of kamperen. Hou op joh. Ze zijn maanden bezig om uit te dokteren welke matras en welke bedbodem, thuis het meeste comfort biedt maar op vakantie liggen ze op een schuimrubber vod op de grond.
En wat te denken van de culinaire gesteldheid op de camping? Thuis een inductie kookeiland, met zes kookzones, maar op vakantie rond de blauwe primus. Dat wordt weer een één pan prak. Of we nodigen iedereen uit om z’n eigen drumsticks te cremeren op de barbecue. Jaaaaa, leuk.

Begrijp me goed; een keer vind ik dat ook best aardig. Lekker simpel. En natuurlijk is er heel wat verbeterd ten op zichten van jaren terug. Maar drie weken aan een stuk?

Toch heeft iedereen vakantie nodig. U net zo goed als ik. Al is het alleen maar om te beseffen hoe goed we het thuis hebben.